Mijn val op de ijsbaan van het openluchtmuseum was toch ernstiger dan ik in eerste instantie dacht. Er zit een scheur in mijn pols. Erg pijnlijk. Gelukkig hoeft het niet gezet te worden en met veel geluk (heb ik dat ooit?) mag het er over een week weer af. Weer een ochtend in het ziekenhuis. Ik kan echt geen arts of ziekenhuis meer zien. Maar donderdag moet ik weer naar de longarts, morgen naar de arbo-arts en maandag op controle voor mijn pols.
Vanmiddag zijn we in de sneeuw naar het Openluchtmuseum geweest. Er is nu winteropenstelling. Erg leuk. Een ijsbaan, een sleebaan, een draaimolen, vuurkorven en vooral veel sfeer. De ijsbaan was erg leuk, tot ik viel en mijn pols erg veel pijn deed. Mijn lijf kan echt niet veel meer hebben 
Isis kan denk ik niet kiezen wat ze het leukste vond. De winkel van Grada en Pat, de draaimolen of de vuurkorven.
En een heleboel dingen van het afgelopen jaar (mbt mijn gezondheid) maar snel vergeten, zoals het volgende incidentje. Toen we met kerst in Almelo waren kreeg ik flinke koorts. Omdat ik vorige week vrijdag een infuus Remicade gehad heb moest ik me met koorts melden bij de EHBO. Daar moest ik wel een drempel voor over, maar zaterdag na kerst heb ik me toch maar gemeld bij de EHBO in Almelo. In eerste instantie zag de arts het niet zo ernstig in, maar na uitslag van de bloedbeelden bleek ik leukopenie te hebben. Hierdoor was ik niet zelf in staat om tegen mijn ontsteking te vechten. Dus aan het infuus, vocht en antibiotica. De vierde antibioticakuur in drie maanden. Na 24 uur opname en geweldige zorg op de Ambu van het ziekenhuis van Almelo mocht ik weer naar huis. Isis was ondertussen in Almelo bij mijn ouders verwend en dat wilde ik voor de komende dagen ook wel 
Dus zijn Isis en ik nog heel gezellig bij mijn ouders gebleven tot dinsdag. Gelukkig voel ik me een heel stuk beter en kunnen we met goede moed het nieuwe jaar in, dat ongetwijfeld een beter jaar wordt dan 2008!
Nieuwe kleertjes en MR JUMMY! Er rustte een vloek op ons en Mr Jummy. We zijn hier wel vijf keer naar het postkantoor geweest. Maar gelukkig rustte die vloek niet op Ilja. Want Mr Jummy is via Schiermonnikoog hier in Arnhem terecht gekomen
En op Isis shirtje staat:
Erg toepasselijk!
Omdat ik weet dat een heleboel jonge mama’s dit blog lezen en ik niet de enige ben met een groentehater …
Isis is dol op vlees en aardappelen, maar groente laat ze links liggen. Dwingen heeft geen zin en daarnaast wil ik het graag gezellig aan tafel houden. Doordat Isis ook een koemelkallergie heeft loop ik bij een dietiste. Zij vindt het helemaal geen probleem omdat Isis genoeg fruit binnen krijgt en het lichaam zelf wel aangeeft wanneer je iets tekort komt en ze het dan vanzelf wel gaat eten (soms duurt dat tot ze naar school gaan!). We moeten wel groente aan blijven bieden want dat hoort bij de maaltijd. Maar ja als moeder wil je toch dat je kind groente eet en probeer ik van alles uit. Een uitje door het gehakt vindt ze heerlijk, 1-0 voor de mama. Ze is gek op pizza en eet dan ook uien, tomaat, artisjokharten, aubergine dus wij eten regelmatig pizza, 2-0 voor die mama. Gisteren heb ik spinazieflapjes gemaakt en dat was een enorm succes, 3-0 voor die mama.
Pakje bladerdeeg ontdooien (in de goedkoopste zit geen koemelk), uitje en knoflook in de pan bakken, 200 gram rundergehakt erbij. Even bakken met wat oregano. Dan de (ontdooide) diepvriesspinazie (300 gram) erbij en wat tomatenpuree. Op smaak brengen met peper en zout (en voor Hanne en mij met wat Feta). De bladerdeeg vullen en er flapjes oid van maken. Ongeveer 25 minuten in de oven (op 225 graden) en dan is het klaar.
Daar zit je dan in je mooiste jurk, naast oma en bij mama op schoot. Het maakte heel veel indruk Sinterklaas met twee pieten op bezoek bij het kinderdagverblijf!
Net als haar tante, oma en moeder zit Isis nu ook aan de Ventolin. Een verkoudheid is op haar longen geslagen en ze heeft het heel erg benauwd. Als astmamama doet dat heel erg veel pijn. Na een slechte nacht zijn we vanmorgen even bij tante dokter geweest. Gelukkig heeft ze nog geen antibiotica nodig. Ze heeft niet echt erg hoge koorts en ze is nog wel levendig. Ze gaat af en toe even op de grond liggen om uit te puffen. Het is wel een gedoe om de medicijnen te geven. Maar wat heel fijn was, na vijf minuten verscheen er ineens een lach op Isis’ gezicht. Dat is het moment dat de medicijnen gaan werken. Wat moet dat een opluchting geweest zijn. Voorlopig hoeft Ies het maar een week te gebruiken en het zegt officieel niets over of ze later astma krijgt. Maar met zoveel aanleg in de familie moeten we natuurlijk wel reeel zijn.
Volgens ons zijn het gewoon wonderpleisters. Een dag nadat we gestart zijn met het afplakken van Isis’ oog begon ze ineens te lopen. Ze stapelt ook opeens de legoblokken op elkaar. Het lijkt er dus op dat het afplakken effect heeft. Omdat Isis nu zo lekker stapt, wil ze overal lopen. Ook buiten en dan worden je slofjes erg nat. Dus hebben Isis en ik vandaag haar eerste paar schoentjes gekocht. Ik had gegokt dat ze maatje 22 zou hebben, maar nee hoor mevrouw heeft erg kleine voetjes: maatje 20. Gelukkig maar, dan kan ze de laarsjes die ze van Joyce voor haar geboorte heeft gekregen nog dragen (want die vind ik zo leuk).
Gisteren zijn we weer met Isis naar de optometrist geweest. Ze deed een paar testjes, maar het is erg lastig om veel te weten te komen van het zicht van zo’n kleintje. Het leek er wel op dat ze een voorkeursoog aan het ontwikkelen is. Vandaar dat we begonnen zijn met het afplakken van haar voorkeursoog. Hoe jonger je begint, hoe korter het oog afgeplakt moet worden. Isis hoeft maar 20 tot 30 minuten een pleister op. Het is wel gissen of het werkt, omdat er ook wat aan de hand is met het andere oog (kleine pupil en staar). Maar kwaad kan het niet. Isis vond het niet erg om de pleister op te hebben. Ze liet hem rustig zitten, alleen was ze heel erg van slag door het zicht wat ze had. Ze gilde keihard en was erg verdrietig. Maar ze zag wel wat met haar ’slechte’ oog. De kat zag ze aan komen lopen en de ontbijtkoek kwam ook echt in haar mond terecht. Afwachten maar …
